Donderdag 24112011

Vanochtend werd duidelijk dat we onze “sporen”hebben achter gelaten. Onze nieuwe chauffeur, tolk en goede collega, Alex, trad aan. We hebben Alex in het voorjaar van 2010 leren kennen terwijl hij alles nog moest leren, dus zijn lot lag in onze handen. In ieder geval een vuurdop om U tegen te zeggen.

Vandaag gaan we met hem als eerste naar Ikarashi. Er bestaan twee farms van Ikarashi, een met go-sanke en de andere met non go-sanke. Hier hebben we gevraagd naar diverse sanke, echter de prijs/kwaliteit lagen niet in verhouding. Kortom wij vonden het te duur. Nog even staan praten over de kanoke ochiba die we daar vorig jaar hebben gekocht. De ouders van deze ochiba zijn ruim 80 cm. Ook nog even de vraag gesteld : hoe zit het met een goshiki, die schubben heeft zoals bij een asagi? Lekkere discussie, Ikarshi was duidelijk het is een goshiki en geen asagi goshiki. Maar gaf ook aan dat bij andere kwekers deze vissen wel als nieuwe variëteit, asagi goshiki worden verkocht. Rare jongens die Japanners.

Ikarashi

Na Ikarashi zijn we naar Kase gegaan. Kase staat bekend vanwege zijn doitsu en gingas. Ook bij Kase konden we niet slagen, wel zagen we een asagi goshiki, die erg leek op de goshiki bij Ikarashi.

Na Kase gingen we richting  Aoki, ook bekend om zijn doitsu en metallic koi. Hier vele tosai ( niet te koop), nisai en sansai. Hier konden we niets interessants vinden voor onze klanten, we zijn daarom maar gauw verder gegaan. Ditmaal Sakai.

Sakai Toshiyaki, Yamamatsu koifarm, staat bekend om hun hoge kwaliteit koi en de daarbij horende  prijzen. De kwaliteit was duidelijk, de prijzen waren zeker hoog, maar we hebben ons weer laten verleiden. Met andere woorden we hebben wederom koi gekocht. iekekoi kocht een Sanke van twee jaar van rond de 55 cm. Bennie kocht een Kohaku uit de Sensuke bloedlijn ook een twee jarige van 55 cm. Sakai gaf nog even een masterclass visherkenning.

Vissen die twee a drie jaar geleden met de nek aangekeken werden, zijn nu ontzettend veel geld waard. De kweker had de potentie in het verleden wel`gezien, het beni en sumi waren toen al van hoge kwaliteit echter het patroon stond de klanten niet aan. Dus bleef de vis zwemmen, ongelooflijk wat een prachtdier.We zullen een filmpje op youtube van deze vis plaatsen.

Tijd voor de lunch, ditmaal in het familie restaurant in Oyija. Er werd gekozen voor mixed grill hamburgers en veel friet, de rijst komt sommigen al de oren uit en natuurlijk een potje bier. Tevens nog even een discussie over welke dealers we nog kunnen/willen bezoeken. Eigenlijk is het duidelijk we hebben alles wat nodig is en willen nog wel kwekers bezoeken die we nog niet gezien hebben. Alex gaat eens rond bellen en vragen welke kwekers beschikbaar zijn.

We zijn bij Hasegawa terecht gekomen, een vriendelijke man van 71 jaar. In zijn koihuis staat het vol met planten die daar overwinteren. Hasegawa-san nodigt ons uit om onder zijn huis de tategoi te komen bekijken. We slaan zoiets natuurlijk nooit af. Het waren echte tategoi want hij wou er geen een verkopen. Na deze vissen te hebben bekeken werden we uitgenodigd voor de koffie. Tijdens de koffie hebben het volgende te horen gekregen. Ze hebben 20 mudponds die hij samen met zijn vrouw beheerd. Hasegawa-san heeft de sembetsu geleerd van de familie Torazo, veertig jaar geleden. Peter Waddington was destijds de eerste Engelsman die veel koi bij hem kwam kopen. We hebben afgesproken de volgende keer als eerste bij hem aan te komen, we hadden nog graag wat vis bij hem gekocht maar we kunnen niet meer in quarantaine hebben.